każda religia nazywa mnie inaczej

Święta są po to, by nadrabiać zaległości

2011-04-24T23:32:00.000+02:00

Od rana czekałem tylko na to, aż skończą się "oficjalne uroczystości". Żadnej celebry, myślami byłem przy pracy. I żeby było jasne — nie było (nie jest) mi specjalnie źle z tego powodu. Niby obiecałem sobie (chyba tutaj też), że wreszcie nauczę się odpoczywać. Ale mnie naprawdę niepokoi taki bezruch, oderwanie, pauza w tym, co mnie zajmuje na co dzień. Lubię prędkość, lubię nawet takie zdrowie zmęczenie.
Poza tym biegam — bieganie najlepiej prostuje myśli.

Pocztówka z Polski

2011-04-16T20:10:00.001+02:00

Bo każdy wie, że marzec i kwiecień to najlepszy czas, by zademonstrować własne poglądy (lub obsesje).

Na czarnym rynku znajdziesz wszystko

2011-04-09T10:50:00.000+02:00

Trafione gdzieś w drodze

Ograniczona liczba słów

2011-04-07T13:20:00.000+02:00

Kiedy pracuje się codziennie, systematycznie; kiedy codziennie przepuszcza się przez głowę setki tysięcy słów, analizuje bardzo konkretne informacje; kiedy wnioski z tych analiz zapisuje się w notatniku, opracowuje, tworzy z nich mapy - wtedy naprawdę brakuje słów na cokolwiek innego. To bardzo dziwne uczucie: chcę coś powiedzieć, ale nie mam siły. Brakuje mi siły tylko do mówienia, pisania. Mogę biegać, pedałować na rowerze, mogę jeść i pić. A nie mogę mówić. Wystarczy jednak dłuższa, kilkugodzinna przerwa i wszystko wraca do normy. Do normy określanej przez obowiązki, terminy i limity.
Czuję się - pamiętam, pamietam: by mówić to ostrożnie! - szczęśliwy z bieganiny, w której uczestniczę. W ostatecznym rozrachunku (bardzo dawno nie słyszałem tego sformułowania) zmęczenie przegrywa z satysfakcja. Chociaż otaczają mnie przede wszystkim książki i papiery, moje życie towarzyskie zanika, to jednak wolę ten stan od dawnego rozedrgania. Nie wypatruję kryzysu, nie koncentruje się na dzieleniu tego, co wydaje mi się jasne. Powoli zaczynam myśleć o wakacjach. To chyba zdrowy objaw?

Wiosna nieodwołalnie!

2011-03-28T10:19:00.000+02:00

Wreszcie, wreszcie, wreszcie!
Koniec: czapek, szalików, ciepłych kurtek, uciekania przed zimnem.....
Początek: czytania na ławce, intensywnego biegania, uśmiechów do słońca w restauracyjnych ogródkach, wreszcie - początek rowerowania.
Naprawdę z tym moim zainteresowaniem (i przywiązaniem) do prognozy pogody czuję się, jak emeryt. Będę musiał i to sobie wybaczyć!

Rower - mode on!

kumple

2011-03-26T21:52:00.001+01:00

Tęsknię za życiem z psem. Za zapachem starego psa, za często natarczywym zwracaniem na siebie uwagi, za tą totalną radością wszystkich powitań.
Życie z psem wymaga regularności. Też ważna sprawa...

Bohaterowie drugiego planu

2011-03-22T20:53:00.000+01:00

Przyszła wiosna: więcej słońca, więcej ruchu, więcej uśmiechu.
Enjoy!

Relaks

2011-03-11T23:09:00.000+01:00

Wszyscy już czują wiosnę!
Na szczęście - czytanie w narodzie nie ginie:)))

Pocztówki z ulicy Nigdzie

2011-03-05T15:03:00.003+01:00

Natłok zajęć przeszkadza, ale nie uniemożliwia selekcji pojedynczych obrazków. Nie wiem, dlaczego, ale mimo stylu życia jaki prowadzę, ze wszystkich - powiedzmy - "tematów-miejsc" najbardziej lubię te zakazane, wiecznie szare dzielnice, gdzie nie tyle ja na czymś, co inni na mnie "focusują" spojrzenia.
Mimo strachu, mimo chronicznego niezrozumienia dla idiotycznej i wykluczającej polityki miejskiej, właściwie co tydzień tam wracam. I za każdym razem nie przestaję się dziwić. To taki banał: z jednej strony regularne, nudne, schizofreniczne nowe osiedla, a z drugiej - prawdziwe życie "tych" dzielnic. Może banalne, ale moim zdaniem - działa.

Analogowe życie

2011-03-04T13:06:00.001+01:00

Czuć wiosnę! Wreszcie. Pojawiła się energia, ale i mnóstwo nowych zadań, które bardzo intensywnie koncentrują mój czas, wyobraźnię i inne moce przerobowe. ALE... udało mi się dostać rewelacyjny dalmierz. Zachwyciłem się wcześniej moją wiekową Mamiją 135EE: czystość zdjęć - to jest to, co lubię najbardziej. I postanowiłem: muszę znaleźć inny dalmierzowy aparat, ale z możliwością rozbudowany i bardziej skomplikowanymi funkcjami (Mamiya ma właściwie tylko tryb automatyczny). Wybór padł na Contaxa. Przed momentem założyłem pierwszy film. Teraz w wolnych chwilach będę się uczył się tego aparatu.
Coraz bardziej też przekonuję się do zdjęć analogowych: uczą mnie dodatkowej cierpliwości, wymuszają spokój.Po prostu, przede wszystkim u innych, bardziej mi się podobają.
Oczywiście: poszukuję też innych szkieł. Szczególnie interesują mnie: 45/f2 Planar i 28/2.8 Biogon. Gdyby ktoś słyszał, widział...:-)

Było super!

2011-02-27T19:31:00.001+01:00

Przerwa była mi bardzo potrzebna. Głębszy oddech, wysiłek fizyczny, uśmiech do słońca (w przerwach jednak komputer i praca) i dobre jedzenie. Mam nadzieję, że choć trochę się wyprostowałem i nabrałem nowej energii. Bardzo potrzebuję energii:-)
Po drodze do Polski wszystkie pory roku - w Polsce, niestety, wciąż przewaga zimowej wiosny. Mój organizm domaga się codziennej porcji biegania, ale niekoniecznie w kurtce/kamizelce/ puchowej. A od jutra: nowe wyzwania, dużo pracy, dużo, dużo.

Na południe! W góry!

2011-02-19T22:31:00.000+01:00

Chwila przerwy, chwila ferii.

Schronienie

2011-02-16T13:39:00.001+01:00

Z Ozonem mam ten problem, że trochę lubię jego filmy, a jednocześnie trochę się wstydzę, że je lubię. I już tłumaczę dlaczego.

François Ozon to reżyser końca mojego liceum - jego filmy wpisywały się, opisywały, wreszcie, projektowały moją ówczesną wrażliwość. Nie wiedziałem wówczas za bardzo, co chcę robić, jaki chcę być. To przecież oczywiste - mając 18 lat każdy przechodzi podobne męki. Bałem się i jednocześnie gdzieś podświadomie odczuwałem „pokrewieństwo” z bohaterami Ozona. Filmy Ozona były mi jeszcze o tyle pomocne, że... podtrzymywały mnie w stanie tego specyficznego, bo i przyjemnego, i bolesnego rozedrgania. Na przykład 5x2, niby nic nadzwyczajnego: odwrócona chronologia, miłość, konflikt, zdrada, tłumione emocje, rozstanie pary przedstawicieli wyższych warstw francuskiej klasy średniej. Wszystko estetycznie podane, przyprawione odpowiednią ilością melancholii i depresji. Znowu - można powiedzieć: nuda i nic ciekawego. Oczywiście, Ozon nie wiem, czy celuje, ale wiem, że bezbłędnie trafia w taką właśnie prostą mieszczańską wrażliwość, której cała dramatyczna spektakularność jest na pokaz. Ma to swoje niewątpliwe zalety. Ozon zdecydowanie najlepiej kręci „neurozy klasy średniej”. Zaliczając się do targetu francuskiego reżysera, jego filmy zdecydowanie „lepiej” i dłużej się pamięta. Dość długo dochodziłem do wniosku, że filmy Ozona (w tym mój ulubiony Czas, który pozostał) są estetycznie i socjologicznie j e d y n i e pociągające. Ich głębia ogranicza się wyłącznie do interesującego przekazania bardzo prostej i banalnej prawdy (albo lepiej: „prawdy”): kłamstwa wpisanego w każdą, nawet uświęconą przez kapłana relację; samotność nierozerwalnie związaną z sukcesem zawodowym,; zupełną autonomię losu; niezależną od zewnętrznych okoliczności szansę na zmianę swojego życia etc. O filmach Ozona zawsze łatwo się mówiło, tak jak łatwo (przy wszystkich dramatycznych różnicach w formie i treści) mówi się o książkach Jeana Baudrillarda: są pewnymi wytrychami, które w stosunkowo przystępny sposób pozwalają na osiągnięcie stanu samozadowolenia z - pozornie - rozwiązanego problemu.
Z takim w skrócie powyżej przedstawionym zdaniem o twórczości François Ozona poszedłem na jakiego ostatni film, Schronienie. Zapowiedzi filmu były uspokajające, bo przyjemnie znajome:
„Mousse (Isabelle Carré) i Louis (Melvil Poupaud) są młodzi, piękni, bogaci i zakochani. Sielankę zakłócają jednak narkotyki, które w krótkim czasie zawładnęły ich życiem. Pewnego dnia para przedawkowała i Louis zmarł. Mousse żyje dalej, odkrywając wkrótce, że jest w ciąży. Na tę wieść ucieka jak najdalej od Paryża. Parę miesięcy później jej "schronienie" odkrywa brat zmarłego”
FILMWEB
Jednak, o czym z radością chcę zakomunikować: Ozon w tym filmie prawie całkowicie zerwał z dotychczasowym, nieźle mu zresztą wychodzącym, eksplorowaniem naiwnej, chimerycznej nastoletniej emocjonalności. Napisałem „prawie”, bo, niestety, zakończenie filmu jest znane widzom już od okolic sześćdziesiątej minuty projekcji... Jednak, co znowu warto podkreślić: Ozon nakręcił film przemyślany, pokazujący dość ograny topos w interesującej perspektywie. Niespokojna i narkotyczna miłość Mousse i Louisa, która jest punktem wyjścia filmu, została ukazana w migawkowy i niejednoznaczny sposób. Widzimy tylko jej dwa pozornie wykluczające się efekty: śmierć Louisa i dziecko, Louise, które jest owocem związku z Mousse. Sam problem uzależnienia wygląda w Schronieniu zdecydowanie inaczej niż w poprzednich filmach Ozona. Nie jest to kwestia fanaberii czy imprezowego incydentu, jak w 5x2, ani nawet „estetycznego uzależnienia” rozgrywającego się równolegle z chorobą, jak w Czasie, który pozostał, tylko realny problem, który rzutuje na każdą dziedzinę życia. W Schronieniu Ozon bardzo dyskretnie, ale jednak wprowadza wątek klasowy. Nie wiemy, jaki jest społeczny status Mousse, jednak poprzez obserwację lodowatej relacji z matką zmarłego Louisa, można odnieść niedwuznaczne wrażenie, że bohaterka „nie pasuje” do rodziny. Ma, owszem, szlachetny wygląd, ale jest w niej coś, co nie pozwala wpisać się w pracowicie malowany obraz „dobrej, bogatej rodziny. I nie jest to kwestia tylko uzależnienia od narkotyków, matka Louisa jest przecież świadoma (zawsze była?) problemów własnego syna. Może chodzi o przeszłość Mousse? Ozon niewiele mówi nam o historii bohaterki, ogranicza się właściwie do - znowu - dyskretnego napomknięcia o erotycznej i jednocześnie pragmatycznej relacji, która łączyła Mousse ze starym właścicielem domu nad oceanem. Nic tutaj jednak nie jest pewne poza tym, że Mousse tak, jak jej dziecko, nie jest akceptowana przez matkę Louisa ani resztę rodziny. Zresztą sama postać matki jest interesująca. Ozon zamiast oprzeć się na stereotypowym obrazie bogatej rodziny terroryzowanej przez ojca, perfekcjonistę i konserwatywnego satrapę, pokazuje rządy matki - pragmatycznej, rozsądnej i twardej, ale jednocześnie chimerycznej, pełnej niedających się ukryć obsesji - która nie do końca radzi sobie z zadaniem utrzymywania pozorów życia rodzinnego ciała. Jest jeszcze sam powrót Mousse do życia. Tutaj Ozon też poradził sobie lepiej niż nieźle. Zamiast próby pokazania, co jest zresztą niemożliwe w ramach niespełna dwugodzinnego filmu, całej psychologii bohaterki, skoncentrował się na oddaniu „krzywej” nastrojów Mousse. Jest panika, znużenie, strach, radość, absurd i spokój. Ozon niczego nie tłumaczy, nie komentuje, nie prowadzi widza - tylko pokazuje. Rewelacja. To zdecydowanie najlepszy film Ozona, kiedy tylko pojawi się na DVD, na pewno zaraz go kupię.

Polonez

2011-02-15T19:58:00.000+01:00

to żyje. Takie niesamowite murale znajduje (ciekawie ozdobione) w zupełnie nieprawdopodobnych miejscach.
No i Polonez - bardzo malownicze urządzenie.

Społeczeństwo się starzeje

2011-02-13T21:41:00.002+01:00

krzyczą statystyki.

Czasami albo nigdzie

2011-02-09T22:30:00.000+01:00

Znalezione na karcie, zrobione chyba przez przypadek. Ale podoba mi się. Sam w myślach dodaję sobie do tego zdjęcia jakąś melancholię.

Modły o wiosnę

2011-02-07T20:42:00.000+01:00

Mam coraz więcej zupełnie emeryckich zwyczajów. Nie tylko wcześnie wstaję, nie tylko lubię regularność i unikam imprez masowych, ale też bardzo dokładnie analizuję prognozę pogody. Bo, nie ukrywam, bardzo chcę już wiosnę. Mam dość zimy. Szczególnie tej w mieście. Dlatego, jak wczoraj usłyszałem, że dzisiaj ma być 10-11 stopni i bezchmurne niebo pomyślałem, że "to" już. Ale nic z tego. Szarość, zimność i beznadzieja. Realizuję się głównie przy biurku albo pod kołdrą. Ciało i głowa krzyczą: "słońca, ciepła, powietrza". Żadnego erzacu! Nie wiem, jak Ty, ale ja naprawdę chcę już wiosny!
Ćwicząc się z moim moją Mamiya dotarłem w jakieś kompletnie absurdalnie miejsca, które znajdują się tuż obok moich codziennych tras. Tak jak w ogóle odczuwam dyskomfort w nowych miejscach, tak w tych nowych-codziennie-mijanych miejscach (w dodatku z aparatem) też czułem się niepewnie. Próbuję to jakoś zwalczyć (mocne postanowienie poprawy), bo mimo wszystko aparat, nawet mały, nawet w moich rękach, to jakaś forma zapośredniczenia. Już nie jestem ja sam i pusta przestrzeń, gdzie wszystko się może zdarzyć, tylko przestrzeń, aparat i ja. Trochę mi z tym łatwiej, szczególnie wtedy, kiedy w słuchawkach gra coś, co lubię. A ostatnio lubię coraz bardziej (mnie przynajmniej) zaskakujące rzeczy.

Most

2011-01-30T20:35:00.000+01:00

Od spodu wszystko wygląda inaczej.
No i symetria - bardzo lubię symetrię. Wszędzie.

zapomniane śródmieście II

2011-01-28T17:29:00.001+01:00

I tutaj też, właściwie obok centrum, najpewniej bez łazienek mieszkają ludzie.

zapomniane śródmieście

2011-01-24T22:10:00.000+01:00

Wyszedłem dzisiaj z myślą, by znaleźć coś interesującego w miejscu, w które nikt się specjalnie nie zapuszcza. Bo niebezpiecznie, bo brudno, bo nie dość kulturalnie, bo zapachy nie te, jakich zwykle się oczekuje. To zresztą dość typowe dla kulturowej topografii każdego większego miasta w Polsce. Jest fasadowo ekskluzywne centrum, najczęściej kilka lub kilkanaście ulic. Odrestaurowanych, zależnie od historii miasta, opakowanych knajpami dla turystów. Jest ładnie i nudno. Całych rok tak samo. No i widać, że wszystko jest na pokaz, że stare, ale przecież tak naprawdę n o w e kamienice są zamieszkane albo przez ich nowych właścicieli, albo przez kancelarie prawnicze, w których nazwach oprócz dumnie brzmiących nazwisk (koniecznie z "von") jest jeszcze dopisek: "i wspólnicy". To musi być chyba tak, że Ci z "von" są lepszymi wspólnikami, a reszta jest tylko wspólnikami? A może nie? Nie wiem... Przechodząc jednak niemal codziennie obok tych pomników re-konserwacji zabytków i niezależnie, czy jest to kawałek Krakowskiego Przedmieścia w Warszawie, czy plac Solny we Wrocławiu, zawsze mam wrażenie uczestniczenia (mimowolnie) w jakimś nudnym spektaklu: spotykam te same osoby, powtarzamy te same gesty. Nic więcej. Że to wszystko to jakaś dekoracja, że czegoś, że kogoś tu brakuje. I jasne - może brzmi to, jak przewidywalne pojękiwania zawodnika z drużyny "emancypacji wykluczonych grup społecznych" lub/i bojownika o "rewitalizację zapomnianych dzielnic", ale trudno mi pozbyć się wrażenia, że te wypucowane kamienice nie żyją. Kiedy myślę sobie o ich pierwotnych mieszkańcach, czyli tych sprzed 20-paru lat, którzy zostali stamtąd wykwaterowani przez nowych-starych właścicieli, nie jest mi ani ciepło, ani zimno. Dzisiaj starałem się znaleźć jakieś ślady życia, w miejscach, które są "rynkowo mało interesujące" albo, jak to się mówi, "nieinwestycyjne". Wypstrykałem kilkadziesiąt zdjęć na kilkunastu ulicach i... nie znalazłem, to pewnie mój błąd, niczego na tyle charakterystycznego, by pozwoliło mi potem (teraz) powiedzieć: O to jest TO np. z ulicy Norberta Barlickiego. Na pewno jeszcze tam wrócę.
A póki co, niech będzie to:

wagary

2011-01-22T20:28:00.001+01:00

M., czyli człowiek z aparatem

2011-01-21T15:41:00.001+01:00

To już dwa lata:-) Z serii: Mój powrót do życia.

2011-01-19T14:48:00.000+01:00

Niespokojny przełom 2008/2009

Najtrudniejszy 2009

Potem już było (i jest) na szczęście coraz lepiej:-)

Krótka piłka razy dwa

2011-01-16T21:01:00.001+01:00

1) Zastanawiam się, kto j e s z c z e z moich ą i ę wyemancypowanych znajomych, ex-dziewczyn i innych jeszcze mnie zaskoczy deklaracją: "Wychodzę za mąż/żenię się";
2) Im więcej takich deklaracji słyszę, tym nie tylko bardziej się dziwię (bo cenię przecież światopoglądową konsekwencję), ale przede wszystkim zaczynam się zastanawiać, czy, a jeśli tak to, gdzie popełniam TEN błąd...

to, co namacalne

2011-01-14T22:41:00.000+01:00

Nigdy jakoś specjalnie nie pociągały mnie analogowe urządzenia. Od telefonów (tych zwykłych z kablem, okropnym dzwonkiem i brakiem możliwości odrzucenia połączenia), przez walkman (to okropne przewijanie i sama forma KASET, które już wtedy, w latach 90tych, wydawały mi się archaiczne), aż po aparaty (kupowanie klisz, potem konieczność czekania na ich wywołanie, wszystko to w moim ADHD-way-of-life było kompletnie księżycowe).
ALE: zmieniam zdanie. Bo przecież bardzo lubię tę specyficzną metafizykę przedmiotów. Z tego powodu nigdy nie mam dość kupowania butów, zegarków, okularów, spinek do mankietów, pasków, toreb, kiedyś krawatów, poszetek i innych przedmiotów. Choć jestem szczególnie nie uzdolniony manualnie, coraz bardziej pociąga mnie cały ten "medżik" analogu.
Kupiłem, żeby spróbować, no i oczywiście - jak zwykle trochę się powygłupiać:)

chill out

2011-01-09T23:15:00.001+01:00

Choć tutaj tylko obserwowana, to jednak prasowanie pozostaje jedną z moich ulubionych codziennych czynności. Zdecydowanie uspokaja.

z okna imprezy...

2011-01-04T20:54:00.000+01:00

...widoki właśnie.

2011

2011-01-04T20:50:00.001+01:00

Impreza imprezą, ale najważniejsze są widoki. Na przyszłość.
W nowy rok wchodzę z... mocnym postanowieniem koncentracji na tym, nad czym teraz pracuję. Choć miałem (i mam dalej) pewnie zastrzeżenia w związku z moim zafiksowaniem na pracy. Ale: z a w s z e można działać lepiej i robić więcej. Chciałbym się też jakoś w sobie uspokoić - to takie uniwersalne życzenie, które bardzo często sobie powtarzam:-)
Wam - wszystkiego, czego tylko sobie chcecie!

Zimno i spacer

2010-12-26T23:44:00.000+01:00

Było (jest) zimno! Ale też pięknie - w wolnych chwilach uwielbiam siarczysty mróz!

Uczę się patrzeć i widzieć

2010-12-25T13:28:00.000+01:00

Przez moment jakoś ostatnio pomyślałem sobie, że ta zasadnicza transformacja bloga - z wersji tekstowej w obrazową to może objaw mojego lenistwa. Może, ale jeśli nawet, to w bardzo nieznacznych stopniu. Co prawda - na wszystko mam teraz coraz mniej czasu. I bywam w związku z tym bardzo szczęśliwy (bo mniej czasu = mniej czasu na paranoidalne pomysły), ale też bardzo zmęczony, co z kolei skutkuje tym, że łatwo popadam w katatoniczne otępienie wymieszane ze spazmami przerażenia, które potrafię pokonać jedynie za pomocą pracy.

I właśnie z pracą w największym stopniu wiąże się ta, niech będzie, przemiana. Przede mną duża publikacja poświęcona związkom sztuk wizualnych, estetyki przestrzeni publicznej z polityką. To wyzwanie nie tylko intelektualne, bo trzeba przeczytać, przemyśleć, przeanalizować, zdystansować się i, wreszcie, napisać, ale też, hmmm, techniczne. Muszę wiedzieć, jak obraz technicznie funkcjonuje. I tak jak mam względnie niezłe pojęcie o technikach malarskich, graficznych, tak prawie nic nie wiem o fotografii. Mimo że zawsze tę formę ekspresji lubiłem najbardziej, to jednak oddalałem od siebie jakiekolwiek próby zainteresowania się zdjęciami poza jakimiś imprezowo-turystycznymi sytuacjami. Przerażało mnie, znane z filmowania, targanie kilogramów delikatnego i cennego sprzętu. No i ta bardzo specyficzna cierpliwość - obraz, zdjęcie, cokolwiek wizualnego, wymaga zupełnie innego rodzaju cierpliwości. Jak coś czytam, piszę, poprawiam, mogę na przykład, bo tak często się koncentruję, pobiegać sobie przez moment. Robiąc zdjęcie to z różnych powodów raczej niemożliwe... Ale pewnie tym bardziej chcę się tego nauczyć. Jest jeszcze kwestia zupełnie ogólna - funkcjonujemy, czy się chce (ja bardziej chcę), czy nie w kulturze obrazkowej. Niby ten obrazkowy potop powoduje spadek znaczenia i wyjątkowości każdego zdjęcia, tak samo jak filmu czy grafiki. Niemniej właśnie z powodu tego przesytu, posługiwanie się językiem obrazu staje się tak samo oczywiste, jak „zwykłe” pismo. Trochę się w związku z tym czuję analfabetą obrazowy i spróbuję to jakoś nadrobić;-)

Na razie prócz targania aparatu, obiektywów i innych urządzeń, wygłupiam się aparatem Lomo - przy odrobinie... cierpliwości można wyciągnąć z niego naprawdę fajne obrazki.

Lubię Cię LOMO

2010-12-22T16:57:00.000+01:00

Zastanawiałem się długo, czy ten aparat w ogóle robi zdjęcia - a robi. I jako wygłup, nawet mi się podoba.

kap-kap

2010-12-20T16:17:00.000+01:00

drobne szaleństwo

2010-12-18T22:28:00.001+01:00

Może znów nauczę się beztrosko, bez napięcia, tak po prostu spędzać wolny czas?

piszsięsam!

2010-12-12T11:40:00.000+01:00

Lack of time?

2010-12-08T23:23:00.001+01:00

Liquid modernity

2010-12-07T09:49:00.001+01:00

Przede wszystkim sterylność.

Ogród

2010-11-30T11:42:00.000+01:00

Zima na zewnątrz

2010-11-28T16:47:00.000+01:00

a w środku ciepło od Rosiny Wachtmeister.

Skarby znalezione w śródmieściu

2010-11-21T18:38:00.000+01:00

Jak sprzed pięćdziesięciu lat - bez zmian w tym samym miejscu, w tej samej pracowni krawieckiej. Tradycja na wymarciu.

2010 a nie 1910

2010-11-19T15:42:00.000+01:00

Zwątpiłem, jak to zobaczyłem - w takich warunkach pracują ludzie w najbardziej nadętym miejscu w centrum wielkiego europejskiego miasta. I jak czytam hasła: a la "Rozwój na miarę Europy", to naprawdę chcę mi się rzygać.

Łobuzica!

2010-11-17T22:30:00.001+01:00

Łobuziak!

2010-11-17T22:27:00.000+01:00

Kawałki są zawsze najlepsze

2010-11-15T21:47:00.000+01:00

To jedyna część jedynego centrum handlowego we Wrocławiu, która jako tako mi się podoba + zabawy filtrami.

Fall/Summer 2010

2010-11-14T15:55:00.000+01:00

14 listopada, Polska, 20°C.
Prawie jak Mediolan. Aż mi się zatęskniło!

Zawsze na podsterunku

2010-11-13T17:17:00.000+01:00

... i chętna do pomocy.

Podziemne miasto

2010-11-12T19:49:00.000+01:00

slodki smak rutyny

2010-11-09T10:45:00.001+01:00

Wyobraźcie sobie bezustanne balansowanie na linie. Napięcie, dramatyczny widok z jednej, dramatyczny widok z drugiej strony. Nie, to nic strasznego - przecież do wszystkiego można się przyzwyczaić. Ja właśnie się przyzwyczajam.
Z niepewnej płynnej rzeczywistości pracy wydawniczej, redaktorskiej, managerskiej wpadłem do świata, gdzie myśli nie tylko trzeba formułować, redagować i sprzedawać, ale przede wszystkim - przedstawiać innym. To chyba póki co największe wyzwanie dla mnie: inaczej stresujące i niepewne, ale też na swój sposób przyjemne. I przede wszystkim zajmujące.
Niby stan zwątpienia jest produktywny, ale też męczący. Teraz nie mam czasu na te wszystkie moje przesadnie rozbudowane egzystencjalne problemy. Wcześniej, w poprzedniej pracy i poprzednim życiu też nie miałem na nic czasu - ale to była inna sytuacja: wówczas miałem wpisane w rozkład dnia i tygodnia momenty atomowej pustki, która działa na mnie jeszcze gorzej niż lektura bloggerów „Rzeczpospolitej”. Ta pustka, jeśli nie zniknęła całkowicie, to na pewno ujawnia się rzadziej. Uspokaja mnie to na tyle, że całym sobą próbuję znaleźć jakąś bezpieczną i twórczą rutynę: lektury, prowadzone zajęcia, spotkania, tłumaczenia, praca nad bardzo adaptacją krótkiej powieści Pereca. To ostatnie akurat interesuje mnie najbardziej - trafiłem na „Le choses” właściwie przypadkowo w związku z jakimś filmowym odniesieniem do Pereca. Znałem wcześniej jego opowiadanie o kolekcjonerze, no i oczywiście monumentalną (1000 stron) i wciąż nieprzeczytaną „La vie mode d'emploi”. Po pierwszych kilkunastu stronach „Le choses” wiedziałem, że to jest to - świetny materiał na krótki filmowy esej. Bo jest i celna analiza społeczna, zgrabna choć skromna fabuła, no i jest też potencjał krytyczny. Dziwi mnie przy tym filmowa nieobecność Pereca - poza „Un homme qui dort” nie słyszałem, ani nie czytałem, by nakręcono cokolwiek na podstawie jego twórczości. A szkoda, bo wciąga.

Chesus!

2010-11-07T17:58:00.001+01:00

Popatrz w górę

2010-09-26T16:02:00.000+02:00

Mam teraz tyle na głowie i tyle w głowie, że właściwie na nic nie zwracam uwagi. Tkwię w jakimś podejrzanym pędzie albo stuporze (zależy od punktu widzenia). Brakuje mi też siły na cokolwiek. Tak się w tych wszystkich niedawnych zmianach zamknąłem, że nawet na nic innego nie patrzę. A przecież zawsze lubiłem się rozglądać. W końcu się jakoś z tego wyrwałem - mam: nie wiem, mural? Fragment jakiegoś artystycznego projektu? Nie wiem. Podoba mi się - tego jestem pewien. Nie przypuszczałem, że przechodząc codziennie tą samą drogą jeszcze mnie coś zaskoczy. Będę częściej patrzył w górę.

Coś więcej niż Twitter

2010-08-31T15:38:00.001+02:00

Zasypany w książkach. W pracy.
To chyba tak działa, że kiedy najmniej się czegokolwiek spodziewam, kiedy jestem czymś maksymalnie zajęty, to zawsze eksploduje bomba wypełniona ładunkiem z zupełnie innej "branży". Byłem bardzo szczęśliwy koncentrując się (wreszcie) na dawno odkładanych lekturach, miałem ciszę, spokój, dużo filmów i względny spokój w pracy. I zawsze coś, zawsze coś! Albo raczej ktoś.
W gruncie rzeczy może to miłe - bo przecież zawsze, gdzieś w sobie, marzyłem, by jak bohater Balzaca, malowniczo poddać całej swoje wypolerowane i uporządkowane życie energetycznej tancerce. W moim wydaniu - tancerce baletowej.
I nawet tutaj boję się przyznać, jak bardzo mi się to podoba.

0

2010-08-09T01:21:00.001+02:00

Starałem się odpocząć. Naprawdę.

seria zaskoczeń

2010-08-04T15:20:00.000+02:00

Wbrew niechęci do niespodzianek, bardzo lubię niespodziewane momenty. I nie, nie jest to żadna zagadka, ani podpucha. Po prostu: nie lubię, kiedy wiem, że może przydarzyć się coś niespodzianego (wtedy zawsze wydaje mi się, że nie będzie to miłe). Ale bardzo lubię, kiedy nagle, ktoś lub splot różnych elementów budzą mnie z letargu codziennej rutyny (jaka by ona nie była).
Przeglądając w maju program 10 edycji festiwalu Era Nowe Horyzonty miałem wyjątkowo, nawet jak na własne zwyczaje, ambiwalentne odczucia: niby retrospektywa mojego ukochanego Godarda, ale też dużo „nowego kina tureckiego”, kiepska „panorama kina współczesnego”, no i jak zwykle za dużo polskich filmów, które swoją premierę miały np. podczas ostatniej Gdyni. Zrezygnowałem więc z karnetu, automatycznie zapominając o sprawie. I to był błąd, bo pod koniec czerwca zacząłem zmieniać zdanie. Zapewne pod wpływem znudzenia podróżami, Warszawą i całym moim zawodowym środowiskiem. Stosując dziwne zabiegi udało mi się zdobyć akredytację dziennikarską i wsiąkłem w filmy już pierwszego dnia. Tak, tak... n i e s p o d z i e w a ł e m s i ę tego! Wróciły najfajniejsze wspomnienia ze studiów, kiedy robiłem właściwie trzy rzeczy: czytałem, pisałem i oglądałem filmy. Wrócili też dawni znajomi ze swoimi nowymi historiami, filmami, projektami. Słuchałem tych wszystkich opowieści z szeroko otwartymi ustami. Zniknął gdzieś zblaz, smutek; zniknęła też spazmatyczna potrzeba łykania różnych dziwnych tabletek.
I kolejne zaskoczenie – podczas jednej z dyskusji, chyba po krótkich metrażach Godarda z lat pięćdziesiątych (w tym pierwszy genialny film „Opération Béton”) padło pytanie: „Dlaczego ty już nic nie robisz, nic już nie kręcisz?” Drobne wyjaśnienie: Dawno temu wygłupiłem się kręcąc filmy albo bardziej krótkie wypowiedzi filmowe – najczęściej nieme obrazki opatrywałem komentarzem ex post. Jak teraz to przeglądam, to mi trochę wstyd, ale to podobno zdrowy objaw... Niemniej kiedyś naprawdę to lubiłem, to był taki mój sposób na przekroczenie zawsze uwierającej mnie granicy słów. Sam obraz też niewiele znaczy, ale obraz opatrzony komentarzem, staje się bardziej plastyczny, można go przejąć, uformować, ulepszyć. Jednak te, powiedzmy, filmy szybko mi się znudziły. Uznałem, że jednak nie potrafię posługiwać się językiem filmowym. Od zawsze przecież dręczy mnie przesadne skomplikowanie: to dlatego moje wypowiedzi filmowe podobały się nielicznym, to dlatego zawsze muszę skracać i upraszczać swoje teksty, to dlatego wreszcie, zawsze źle kończyły się moje przygody z najładniejszymi, ale też najmniej skomplikowanymi dziewczynami. Zawsze zbyt dużo operacji w zbyt krótkim czasie na zbyt małej przestrzeni: tzw. Fatal Error.
Na to proste pytanie odpowiedziałem w jakiś niejasny i skomplikowany sposób, że jestem dobry w czymś innym, że męczą mnie eksperymenty, że moje pomysły na filmy zawsze sytuowały się, jak to powiedział kiedyś mój wykładowca, na granicy kina i galerii. Niemniej mój kolega tak mi wiercił dziurę w brzuchu, w dodatku pojawiła się realna możliwość zbudowania zespołu filmowego, że zadeklarowałem się sprawę ponownie przemyśleć.
I przemyślałem: bez problemu znalazłem u rodziców moje notesy, w których systematycznie kreśliłem plany ujęć i przede wszystkim spisywałem pomysły na scenariusze – natychmiast po przejrzeniu wyrzuciłem. Naprawdę: wszyscy jesteśmy, choć niektórzy o tym nie wiedzą (albo nie chcą wiedzieć), niewolnikami własnych obsesji. Teraz o tamtych będę musiał zapomnieć. Pojawią się pewnie też nowe. Spróbuję wykorzystać te moje dziwne wakacje, by wrócić do filmowania. Pierwsze kroki już poczyniłem: wyrzuciłem stare notesy, kupiłem też nową, dobrą kamerę, i co najważniejsze (aż się boję to napisać) – mam względny spokój.

* * *

Z nowości – we wrześniu rusza polska edycja „STUFF”, niepokornego magazynu dla gadżeciarzy. Trochę się cieszę (bo jestem gadżeciarzem), a trochę martwię powodzeniem tego przedsięwzięcia (bo rednaczem ma być Marcin Prokop...). Mam nadzieję, że w końcu ktoś wymyśli jedną ładowarkę do wszystkich sprzętów...

Think whats behind

2010-07-19T23:46:00.000+02:00

Wieczny powrót tego samego

2010-07-15T15:59:00.000+02:00

Miało być tak: Biorę długi urlop od codziennego kieratu. Zostawiam na boku wszystkie naprędce zamówione opracowania, wszystkie te chałtury i towarzyskie chałturki, by jakoś się w sobie i ze sobą uspokoić. Jestem przedstawicielem tej mniejszości, która bardzo nie lubi lata i źle znosi 30stopniowe upały. Ten czas, mniej więcej od końca czerwca do połowy sierpnia, staram się zazwyczaj spędzać w ukryciu: pod dyszą klimatyzatora albo w domu nad morzem, gdzie rzadko kiedy temperatura powietrza przekracza czy nawet zbliża się do 30 stopni. Ale właściwie od mojego powrotu ze spazmatycznych wakacji wszystko wygląda i „myśli mi się” inaczej. Nawet rozmowa z moim kolegą-szefem:
Nie jestem w stanie Ci powiedzieć na 100%, kiedy wrócę. Jestem zmęczony i zniechęcony sytuacją. Także pozazawodową. Nie wiem, czy w ogóle wrócę.
Tak, wiem. Zadzwoń do mnie jak będziesz miał ochotę.

Taka sympatyczna i budująca w gruncie rzeczy odpowiedź powinna mnie zmotywować do efektywnego odpoczynku i szybkiego powrotu w zawodowe koleiny. Ale to znowu nie takie proste. Dobrze zapamiętałem tamten poniedziałek – wychodząc z biura, zamiast jak zwykle gnać na jakieś spotkanie, usiadłem w kawiarni, żeby przeczytać gazetę od deski do deski. Może to się wydawać oczywiste; dla wszystkich, lecz nie dla mnie. Nauczyłem się szybko czytać, intuicyjnie wyszukiwać kluczowe słowa, znaczące zdania, ale już dawno tak po prostu nie chłonąłem tekstu. Choćby gazetowego właśnie, pełnego prozaicznych informacji, zapisów z komentarzy do ujadania sejmowych prymitywów, relacji z piłkarskich mistrzostw.
Potem, co było do przewidzenia, spóźniłem się na samolot do rodzinnego miasta, ale zamiast, znowu, przewidywalnej złości, bez nerwów kupiłem książkę w lotniskowym kiosku i zamówiłem taksówkę na Dworzec Centralny. Dawno nie jechałem pociągiem i mimo – deklaratywnie – wysokiego standardu przeraził mnie brak wody,niedziałająca klimatyzacja i towarzystwo współpasażerów. Podobno to najszybsze połączenie, jednak trasę ok. 350km ów pociąg pokonał w pięć godzin. Standard na poziomie reportaży z były republik radzieckich. Ale nawet to nie wyprowadziło mnie z równowagi – czytałem spokojnie banalną podróbę taniego nihilizmu a la Michel Houellebecq, czyli „Samotność liczb pierwszych” Giordano i cieszyła mnie chwila takiej absolutnej lekkości – z wyłączonym telefonem, komputerem schowanym w walizce, szmerem rozmów menadżerów średniego szczebla i brakiem spotkań w ciągu następnych kilku tygodni. Wszystko to może być naprawdę przytłaczające.
Tak, jak teraz, kiedy z wyczyszczoną głową usiadłem, by „naprawdę zająć się doktoratem”, pojawiły się nagle nieprzewidziane i niechciane elementy. Nieprzewidziane – bo ludzkie. Muszę być mentalnym starcem, bo interesują się mną głównie studentki pierwszego/drugiego roku. By uniknąć nieporozumień, idiotycznych wyjaśnień, wróciłem w bezpieczną przestrzeń zawodowego kieratu – z a w s z e można znaleźć sobie coś do roboty.
Pozostaje mi tylko czekać, aż wszystko dookoła ucichnie – wtedy już na pewno schowam się w wakacyjnym domu rodziców z kilkoma butelkami dobrego alkoholu, zaległymi książkami i projektami projektów rozdziałów. Wtedy – obiecuję sobie – wreszcie odpocznę.

poskładane momenty

2010-06-26T20:53:00.000+02:00

Chyba każdy ma takie miejsce, gdzie w pełni siebie odnajduje. Może być odłegle kulturowo, geograficznie, ale jednak mimo wszystkich tych zewnętrznych uwarunkowań, można powiedzieć: to miejsce jest moje.
Nigdy się specjalnie do miejsc nie przywiązywałem, nie robiłem zdjęć, nie prowadziłem, mimo uwielbienia dla Chatwina, dzienników podróży. Nowe miejsce, to dla mnie nowe chwile, chowam je w sobie, by mieć je jak najdłużej. Dopiero po jakimś czasie krystalizuję wspomnienia, wyrabiam sobie opinie, akcpetuję nowo poznanych ludzi. Jasne - to jest jakaś nieudolna metafizyka podróżowania i jednocześnie metoda asekuracji przed tym, co nowe i jeszcze osobiście nieokreślone.
Mediolan to moje miejsce - najbardziej absurdalne miasto w Europie. I przy tym dla mnie najpiękniesze. W całym swoim bogactwie, administracyjnym porządku, Mediolan jest kompletnie pozbawiony takiego zachodniego nudnego przymusu i męczącej mnie rutyny. Mediolan jest głośny, jest niestety coraz bardziej brudny, ale też zupełnie mnie nie męczy - to jedyne miejsce na świecie, gdzie na tak małej powierzchni, właściwie przez cały rok, przemieszczają się najpiękniejsi, najbardziej dopracowani ludzie. Ta próżność, miliardy luster, wszystko to jest zupełnie niewymuszone. Moja obsesja szczegółu tylko tutaj znajduje swoje uzasadnienie. Łatwo w Mediolanie wpadam w taki estetyczny trans: patrzę, kupuję, smakuję, uśmiecham się do innych, i w sobie też. Wyłączam telefon, siadam, czytam, czas nie płynie. Odpoczywam.

na kłopoty - Mediolan

2010-06-18T22:58:00.000+02:00

Uciec. Zniknąć. Zapomnieć. Nie myśleć. Nie widzieć. Nie wiedzieć.

słabość

2010-06-02T22:23:00.001+02:00

Znaczące milczenie ostatnich dni. Kilka miesięcy temu przeprowadzając „rewolucję” w pisaniu bloga, obiecałem sobie (przede wszystkim sobie), że nie będę marudził, ani specjalnie rozwodził się nad tym, jak i czy w ogóle jest źle. Smutek, przykrość, złe samopoczucie jest zdecydowanie łatwiej opisać – na fali bezsensu istnienia i beznadziei codziennego funkcjonowania wypłynął co prawda niejeden pisarz, ale ja przecież nie jestem i nie chcę być pisarzem. Ale jednak zadając sobie podstawowe dla mojej formuły blogowania pytanie: Jak jest? Muszę odpowiedzieć: Nie jest najlepiej.
Te milczące i puste dni są – albo raczej mają być – dowodem, że chcę to zmienić, że zastanawiam się, dlaczego od wielu tygodni balansuję na krawędzi najbardziej skrajnych emocji. Mogę, oczywiście, przyjąć rozwiązanie z popularnej prasy: kiepska pogoda, przepracowanie, koniec sezonu. Brzmi chyba wiarygodnie? Do tego zbliżająca się konieczność podjęcia ważnych decyzji i... quasi-depresja gotowa. Nie jest to jednak takie proste. Bo prócz tego, że lubię skomplikowanie, to wydaje mi się, że jestem od skomplikowania uzależniony. Brakuje mi przestrzeni, ale też osoby, bym mógł jakoś, nie wiem, choćby wypłakać czy wykrzyczeć to, co gdzieś tam myślę na serio i z dala od symbolicznej otoczki. I znowu: to nie jest takie proste. Widzę tę niekonsekwencję: przecież właściwie odkąd uzyskałem względną samodzielność, robię wszystko, byle tylko niczego od nikogo nie potrzebować. Teraz męczy mnie z tego powodu bolesna czkawka – kiedyś chciałem generować energię a la „nie nadaję się do niczego poważnego, błagam, nie opowiadaj mi o swoim życiu”, tak teraz zaczyna mi to uwierać. Bardzo trudno jednak jest mi się z tego wyplątać.
Staram się więc przeczekać, koncentrując na pracy, planując kolejne wyjście na imprezę. No i zakupy. Stałem się specjalistą od zakupów przez Internet. Bardziej żałosny już chyba być nie mogę.

Nawet w pracy dzieci się nudzą

2010-05-17T22:25:00.000+02:00

Co ja bym zrobił w pracy, w biurze, bez komputera?

prędkość upaja

2010-05-15T10:56:00.000+02:00

To był jeden z szybszych tygodni, pełen takich momentów, które wykluczają właściwie każdą aktywność poza tą narzuconą, poza tą wynikająca z terminarza. Znowu dobrze ponad dwa tysiące kilometrów; znowu męczące powietrze samolotowej klimatyzacji; znowu korki i przemyślane kombinacje: taksówka-metro-rower; znowu tysiące wysłanych maili i dziesiątki minut spotkań w miejscach, które mimo różnych współrzędnych geograficznych, tak naprawdę niewiele się od siebie różnią. Czuję się, jak mimowolny symbol walki o dwunastogodzinny dzień pracy. Prędkość upaja – to proste hasło, które, jako ostrzeżenie, usłyszałem kiedyś od instruktora nauki jazdy, jest bardziej uniwersalne, niż można się spodziewać. Wszystkie moje fiksacje i natręctwa biorą się z nadmiaru czasu. Kiedy możliwości i czas na egzystencjalne przemyślenia kurczą się, wtedy naprawdę zaczynam czuć się lepiej. Mniej przeraża mnie wizja kolejnej wizyty w Centrum Onkologii, mniej przejmuję się tym, na co tak naprawdę nie mam żadnego wpływu. Postępująca automatyzacja ma też swoje jasne strony.
Ale są też miłe przerywniki – konferencja naukowa. Kiedyś niespecjalnie lubiłem występować publicznie. Mam pewien problem z takim typowo narcystycznym przeświadczeniem, które jest związane z samą formułą wystąpienia publicznego, które, jak konferencja na przykład, jest skierowane do konkretnego i zamkniętego zbioru osób. Uważam po prostu, że to, co mnie interesuje, niekoniecznie musi być interesujące dla innych. To dość naiwne, wiem. Mimo tego, mimo tysiąca zajęć, bardzo cenię samą atmosferę konferencji. Tę miłą świadomość, że to, co przygotowuję nie musi mieć wymiernej wartości. Każda konferencja ma inny przebieg, ale mniej więcej to samo założenie – zatrzymać czas i skoncentrować uwagę na tym, co w codziennym kieracie gdzieś umyka. Mniej od samego przedmiotu wystąpień, interesuje mnie pasja, która jest z nimi związana. Na przykład, że ktoś jest w stanie poświęcić kilkanaście lat swojego życia, żeby przemyśleć, jakie miejsce we włoskim neorealizmie zajmuje opera. Każde słowo jego wystąpienia ma wagę tych lat. To naprawdę robi wrażenie. Jasne – merkantylne myślenie i wolnorynkowa logika wykluczają tego typu aktywność z grona „opłacalnych”. Mam tego pełną świadomość – sam jestem luksusowym zwierzątkiem i z bólem muszę łączyć to, co zgniłe z tym, co świeże. Ale mimo wszystko szalenie sobie cenię ten zatrzymany czas konferencji. Te wszystkie uśmiechy, oderwane od rzeczywistości komentarze i znaczące chrząknięcia; cały ten teatr gestów. Bardzo bym chciał móc kiedyś na serio i na dwieście procent się temu (p)oddać.

Wieczny powrót ma się dobrze

2010-05-10T10:48:00.001+02:00

Niestety, nie umiem obsługiwać skanera, a powinienem wkleić źródło, zanim je skomentuję. Cóż, tym razem nie wpiszę się w najwyższe standardy etyki – bla, bla, bla – dziennikarskiej. Odkąd zachorowałem (szczerze nie znoszę tego zwrotu, ale trudno) jakoś intuicyjnie zatrzymuję się na dłużej przy tekstach związanych z onkologią. W ostatniej „Polityce” (nr 19, 8 maja 2010) trafiłem wywiad z Agnieszką Jagiełło-Gruszfeld (s. 78-80), warszawską onkolożką, która na marginesie swoich uwag o leczeniu, o pacjentach, o byciu w „systemie”, wypowiada kilka zdań, które nie dają mi spokoju:

[...] Nawet jeśli z nowotworem udaje się szybko uporać, to owa bezradność [chorego – przyp. Ł.] zostaje człowiekowi na całe życie. W Krakowie po latach przebadano osoby, które w dzieciństwie lub wczesnej młodości zachorowały na nowotwór. Okazało się, że aż 70% z nich nie założyło rodzin, nie podjęło pracy! To jest prawdziwa porażka medycyny [...]

Mocno powiedziane. Jako egocentryk, natychmiast tę formułę przyłożyłem do siebie. I mam pewne wątpliwości. Bo z jednej strony to – oczywiście – w moim przypadku nieprawda – niczego nie odpuściłem. Zarówno w czasie wielomiesięcznej choroby, jak i w jeszcze dłuższym okresie rehabilitacji. Nawet więcej, myślę, że chorobę, jak zwykle dorabiając sobie teorię, potraktowałem jako wyzwanie i jednocześnie znak, z którym muszę iść do przodu. Wymierne skutki są widoczne: istotne zyski i przy tym prawie żadnych strat. Może poza odpłynięciem kilku znajomych, dla których widok łysego, rzygającego i pełzającego mnie był zdecydowanie zbyt bolesny. Trudno też ukryć, że w osiągnięciu tego całkiem niezłego, jak mówią statystyki, wyniku końcowego udział miała nie tyle moja nagle objawiona cudowność, co bardziej to, co na co dzień utrudnia mi życie w stadzie. Moja skrajna systematyczność, skłonność do samotnictwa, perwersyjne uporządkowanie, nieustanne planowanie, niechęć do spontaniczności i pogarda dla osobistej metafizyki. To wszystko na pewno pomogło mi przeżyć okropne onko-miesiące. Ale jest jeszcze, jak zwykle, druga strona tego, co się myśli i robi. Bezradność, o której wspomina bohaterka wywiadu ma różne wymiary – to nie tylko kwestia pracy (która jest dla mnie prawie wszystkich) czy rodziny (która w sensie symbolicznym ma dla mnie znaczenie marginalne), tylko emocji, których realną siłę trudno ocenić. Ta bezradność jest podprogowa, jest takim ciężarem, kamienną kulą, którą noszę zawieszoną u szyi – przy każdym bardziej gwałtownym ruchu mi o sobie przypomina. Za każdym razem, gdy przykładam głowę do poduszki, by zasnąć, uderza we mnie myśl, że może się coś ze mną aktualnie złego dzieje, że nie zauważyłem jakiegoś symptomu, że tym razem nie będę miał już tyle szczęścia. Tkwię w takim idiotycznym paroksyzmie bezradności i umysłowej arogancji: bo nie wiem, co robić, ale jednocześnie wiem, co powinno się zrobić, bo przeczytałem o mojej chorobie, jak zwykle, wszystko. Ta bezradność tkwi też w złości na siebie, bo nie umiem opanować spazmów przerażenia, bo mam do siebie pretensje, że choroba, coś na dobrą sprawę zwykłego, organicznego, stała się moją obsesją. Nie umiem tego po freudowsku „przepracować”, a naprawdę próbuję. Nie wierzę też w żadną idiotyczną teorię traumy chorobowej – ścieram się z typowym mechanizmem wyparcia. W czasie, kiedy powinienem rozpaczać i załamywać się, koncentrowałem się na tym, co było faktyczne: jak pić, jakie leki brać, jak ćwiczyć etc. Zapomniałem (chciałem zapomnieć!), że wyparte i powrót wypartego, to tak naprawdę ten sam proces. I teraz to emocjonalne echo powraca ze zdwojoną siłą – często trudno jest mi złożyć w sobie obsesje, przerażenie, rutynę, pracę i elegancję.

Picassa!

2010-05-05T12:35:00.000+02:00

Koty to zdecydowanie moje ulubione zwierzęta. Fascynuje mnie ich skomplikowanie i taka zupełna mentalna niezależność. To nie kot jest dla mnie, tylko ja dla kota. Często nie wiem, kto tak naprawdę kogo obserwuje. Picassa, mój najmłodszy kot, jest takim przykładem 200% kota w kocie. Bardzo lubię patrzeć, jak ona działa, co robi, kiedy się zatrzymuje, kiedy jest czymś zajęta. Prowadzi tak skrajnie uporządkowane i co tu ukrywać, przemyślane życie. I cały czas myśli. Jest zdecydowanie bardziej refleksyjna od wielu, naprawdę wielu osób, z którymi muszę na co dzień przebywać. Trudno powiedzieć, ile ma lat. Weterynarz twierdził, kiedy Picassa wprowadziła się do mnie, że ma około roku, może trochę mniej. Na pewno ma traumę – została znaleziona na drodze, najprawdopodobniej porzucona. Nie będę teraz zgrzytał zębami, że jak to możliwe, że ktoś wyrzucił kota... Niestety, wyrzucił. Ale na szczęście, dzięki dobrym ludziom, Picassa zyskała imię i dom. Koty wchodzą z ludźmi w bardzo skomplikowane relacje. Często zastanawiam się, jak nazwać tę, która nas łączy. Możemy na sobie polegać – tego jestem pewien. Koty mają ten pierwotny instynkt niemal fizycznego współodczuwania, coś, co ludzie dawno zatracili. Picassa nie jest pieszczotliwa, jest raczej zdystansowana. Ale wiem, bo sprawdziłem, że kiedy jest mi skrajnie źle, szczególnie fizycznie, ale też emocjonalnie, Picassa nie pytając mnie o zdanie, natychmiast się instaluje na mnie albo przede mną . Przeszkody typu komputer, gazety, książki, kolacja nie mają znaczenia. Jeszcze nikt nie potrafił tak doskonale odczytywać moich emocji. Albo powitanie. Zawsze mówię jej „cześć”, a ona coś odpowiada. Z a w s z e. Znacie kogoś, kto z a w s z e odpowiada Wam „dzień dobry”? I nie wiem, nie chcę nazywać naszej relacji (bo przyjaźń, miłość, przywiązanie to nudne, ograne i przez to niewiele znaczące slogany). Jestem Picassy pewien – mam nadzieję, że ona mnie też. Czasem sobie myślę, że w tej pokręconej sytuacji, odcinając wszystkie koniunkturalne układy, nieokreślone znajomości, mamy właściwie z Picassą tak naprawdę tylko siebie. Aż siebie. Gdyby tylko jeszcze Picassa zaprzestała systematycznego darcia moich (ważnych!) papierów, byłbym zobowiązany!

Zrób to sam

2010-05-01T16:13:00.001+02:00

Zastanawialiście się kiedyś, jak wiele czynności wykonujecie sami? Niestety, to pytanie ma jakiś osobiste – drugie – dno... Nie wiem od czego zależy (bo od kogo, to wiem), że zamiast opcji „razem”, coraz częściej wybieram opcję „sam”. Niby to pozornie oczywiste – granie „na siebie” jest popularną postawą. Najczęściej przyjmowana jest bezrefleksyjnie – po prostu wymagania, wiążące każdego z nas, wymuszają bardziej instynkty indywidualnie, niż zbiorowe. Ale to niewiele zmienia. Bo mogę wymieniać: mieszkam sam (bo tak jest wygodniej, bo mam hurtowe ilości książek, bardzo dużo ubrań, pół pokoju zajmują buty, mam też koty, no i lubię spokój), pracuję sam (bo od nikogo nie jestem w stanie tyle i z taką konsekwencją wymagać, jak od siebie), uczę się sam (bo wspólne uczenie jest naiwnym mitem), podróżuję sam (bo ważne jest dla mnie skupienie i... wolność?), wreszcie – nawet odpoczywam sam. Niezależnie, czy na zakupach, czy pływając na kite'cie, czy grając w golfa. No właśnie. Ostatnio ktoś zwrócił mi uwagę, że nawet sporty wybieram samotne.

Nie jest to do końca prawda – bo na przykład bardzo dużo gram w tenisa, w squasha. Ale z drugiej strony, przeczytałem w jakimś debilnym, sprzedawanym na lotnisku, poradniku dla managerów, że wybierając squasha czy mecz tenisowy, wysyłamy sygnał, że zależy nam nie tyle na pojedynku, co bardziej na na tym, by pokazać, że jesteśmy w stanie zniszczyć przeciwnika. Ja wszystko rozumiem, cały ten wstrząsający etos japiszoński, ale naprawdę – to już nawet nie jest śmieszne. Koniecznie muszę znaleźć tę biblię wiekopomnych rozwiązań – będę cytował ją częściej.

Trudno ukryć, że chodzi mi po głowie ta uwaga, że nawet sporty wybieram tak, by uprawiać je sam. I nie, nie jest to samotność – bo to byłoby jakieś egzystencjalne doświadczenie. W dodatku dość banalne. A ja mimo że, owszem, czuję się trochę banalnie, to na pewno nie jestem nieszczęśliwy. Jestem jednak pewien, że bycie samemu jest fundamentalnym odczuciem. Kiedyś, faktycznie, wydawało mi się inaczej, że jakieś współodczuwanie, że współdziałanie, że wszystko to ma jakiś sens. Nawet jeśli ma, to bardzo ograniczony i raczej incydentalny. I nie warto temu nadawać żadnego melodramatycznego znaczenia. Wystarczy choroba, coś, co przecież może przytrafić się każdemu. Właśnie, gdyby nie to, że zachorowałem, że mimo medycznej obstawy, towarzystwa rodziny, znajomych i czułem taką atomową pustkę, to pewnie wierzyłbym w sens bycia r a z e m. Doskonale pamiętam, jak godzinami wgapiałem się, jak kolejny cytostatyk z brązowej butelki wpływa do mojego wnętrza, by je zdemolować i przy okazji uzdrowić. Było wówczas obok mnie mnóstwo osób – byli, nie wiem, czy pomagali, ale oczekiwali ode mnie jakiegoś gestu, że tak, to mi pomaga, że jest lepiej. Nie, nie pomagało. Słowa, gesty, nawet jakieś działania nie miały tak naprawdę żadnego wiążącego znaczenia. W momencie, w którym zdałem sobie z tego sprawę – poczułem się lżejszy. Nie jest to żadna ideologiczna deklaracja czy tym bardziej jakieś wyznanie, tylko bardziej podsumowanie obserwacji. Tak, jak wczoraj w nocy, kiedy coś złego zaczęło dziać się z moimi nerkami. Mogłem histeryzować, wzywać i oczekiwać pomocy, mogłem budzić i narzucać innym swoje aktualne odczucia, ale nawet gdyby, i tak niczego by to nie zmieniło. Czyjakolwiek obecność nie zmieniłaby tego, że dzisiaj po godzinie gry w golfa, musiałem odpuścić. Czyjakolwiek empatia nie zmieniłaby tego, że muszę znowu wciskać w siebie kolejne leki, jednocześnie też odpoczywać, by móc normalnie pracować. Świadomość tych wszystkich, prostych przecież zależności, bardzo mnie uspokaja.

american vertigo

2010-04-30T11:48:00.000+02:00

Właściwie już dawno miałem przeczytać tę książkę – Bernard-Henry Lévy to czołowa postać francuskiego glam'intelektualizmu: wiecznie pobudzony, pięknie wyglądający i rozbrajająco powierzchowny w swoich analizach. Łatwość sądów i spektakularny radykalizm Lévy 'ego zawsze mi imponował. Nie inaczej jest w American Vertigo, zuchwałej opowieści o rocznej podróży Lévy'ego po Stanach Zjednocznych śladami autora nudnej, choć dla współczesnego myślenia o polityce fundamentalnej książki, O demokracji w Ameryca, Alexisa Tocqueville'a. To jednak tylko punkt wyjścia. Jak zawsze zresztą u Lévy'ego – bo przecież w każdej jego książce liczy się tak naprawdę tylko on sam. Nie oczekiwałem po American Vertigo ani uczonego komentarza do Tocqueville'a (bo i po co, skoro jest tego od cholery), ani tym bardziej jakiejś politycznie odkrywczej diagnozy Lévy'ego.

W tej książce najbardziej interesował mnie bardzo specyficzny gest autora – Lévy jest, niestety, pogardzany przez filozoficzny establishment. Powszechnie uważa się go za zdrajcę, który ceni wyżej telewizyjne programy publicystyczne niż uniwersyteckie sympozja. Im więcej niechęci ze strony smutnych akademickich towarzyszy, tym więcej mojego entuzjazmu. Oczywiście, książką Lévy'ego mnie w tym aspekcie nie rozczarowała. W American Vertigo doskonale widać paroksyzm starej Europy: Ameryka jest dla Europy, szczególnie dla Francji, która od wieków jest uważana za depozytariuszkę mitycznej europejskości, bytem nieokreślonym i przez to niepokojącym. Bo z jednej strony jest godna pozazdroszczenia formuła demokracji i szerokie zaangażowanie w politykę (w USA każdy jest albo Czerwony, albo Niebieski, a jeśli nie, to sam kandyduje na prezydenta), a z drugiej strony - jest koszmarna kultura polityczna, którą chyba jak nigdzie indziej, sterują kolorowe magazyny i bezmózgie talk shows. Albo na innym poziomie: w Ameryce, co podkreśla nie tylko Lévy, jest najwięcej think-tanków, na edukację polityczną wydaje się setki milionów dolarów, amerykańskie uniwersytety rządzą na świecie w obszarze nauk społecznych (czy bardziej tego, co Anglosasi nazywają „Modern Greats”), a mimo tego poziom debaty publicznej jest tak żenujący, że właściwie bez trzęsienia ziemi i publicznego apelu o badania psychiatryczne przechodzi wypowiedź prezydenta, w której ten oświadcza, że rozmawia z Bogiem również w kwestiach militarnych. Lévy, właśnie przez to, że niczego do końca nie traktuje poważnie, całkiem skutecznie pokazuje kalejdoskop USA: od amerykańskich więzień (fiksacja Tocqueville'a) włącznie z niesławnym Guantanamo, przez kościoły budowane jak galerie handlowe, i galerie handlowe przypominające kościoły, aż po postacie George'a Sorosa i Woody'ego Allena. Mimo że Lévy jest spadkobiercą złożonej tradycji Maja '68, mimo że jest przy tym autorem wstrząsającej La barbarie à visage humain, to jednak nie podziela typowego dla francuskiej lewicy obskuranckiego antyamerykanizmu. I tym właśnie właśnie autor American Vertigo ujął mnie osobiście – sam mam podobny problem z Ameryką. Niby gardzę festyniarskim republikanizmem, ideologią red neck'ów, ich nienawiścią do Europy, której najpewniej nigdy nie zobaczą. Wreszcie, mimo tego, że uważam, że krzewienie demokracji za pomocą czołgów i Marines, jest najgorszym, co mogło przydarzyć się demokracji, to jednak nie odpuszczam żadnej możliwości wyjazdu do Ameryki. Stany mnie fascynują na zasadzie takiej „przyjemności w bólu”. Staram się raz w roku fundować sobie koktajl z nowojorskiego kosmopolityzmu i szaleństwa zakupów przy Madison, z radością łażę też po uliczkach starego Bostonu i czytam amerykańskie wydawnictwa uniwersyteckie (nigdzie na świecie w takiej jakości i ilości nie drukuje się wydawnictw naukowych). Niemniej po dwóch tygodniach taki atrakcji chcę wracać. Ameryki w Ameryce jest dla mnie zawsze za dużo.

2010-04-26T08:59:00.001+02:00

Z cyklu: rewolucyjne odkrycia przy śniadaniu. Zdałem sobie ostatnio sprawę z własnego cyfrowego regresu. Ale to miły regres, bo taki, hm, niejednoznaczny? Jestem gadżeciarzem. Właściwie zaraz butach, zegarkach, jestem w stanie wydać każde pieniądze na elektroniczne gadżety. Wśród znajomych zawsze byłem pierwszy w tej konkurencji. Coraz mniejszy, coraz cieńszy komputer (mimo zachwytu MB Air i tak najczęściej używam stuningowanego MB White), telefony, które jeszcze nie miały premiery, i co z tego, że na dobrą sprawę nie da się ich używać, jak choćby ten koszmarny NEC z telewizorem kupiony Hong-Kongu dwa lata temu, a teraz iPad – jeszcze nie mam zdania (na razie irytuje mnie, że ma problem z utrzymywaniem stałego połączenia z sieciami bezprzewodowymi). Traktuję gadżety trochę jak dzieła sztuki użytkowej, bo w codziennym funkcjonowaniu i tak niezbędny jest mi tylko odtwarzacz MP3, BlackBerry, przenośny i lekki komputer z dobrą baterią, ale bez Windowsa. Ale ta gadżetomania to tylko pretekst. Bo regres cyfrowy, czy lepiej, technologiczny obserwuję u siebie od jakiegoś czasu: nie przestaję kupować gadżetów, ale coraz mniej ich używam. Ostatnio sporo piszę, mam duże tłumaczenie na głowie, kilka tekstów do katalogów i prezentacji – i wszystkie te teksty, zanim pojawią się na ekranie, najpierw pracowicie wpisuję do notesu. Nigdy nie lubiłem ręcznej pisaniny. Pamiętam jak w liceum, walczyłem z pryszczatą polonistką, by móc korzystać z komputera na lekcji i oddawać wypracowania pisane na komputerze. Na studiach to już pełna integracja z komputerem, zresztą jak wszyscy inni; po prostu wydawało mi się to wygodniejsze. Teraz jednak nie – dostałem od kiedyś bliskiej osoby ładne pióro, najpierw traktowałem je jak biżuterię, ale teraz – teraz używam częściej niż klawiatury komputera. Oczywiście, dorobiłem sobie do tego teorię – że nawet tak koślawe, ale jednak ręczne pismo ma w sobie jakąś magię. Lepiej koncentruje treść. I od tej pory świetny interes robi na mnie księgarnia sprzedająca notesy Moleskine, no i sklep z atramentem – używam tylko perskiej czerni. Nigdy nie przypuszczałem, że może być tyle odcieni czerni.

To właśnie dzisiaj

2010-04-19T23:57:00.000+02:00

Dla mnie wiosna, w ogóle ta lepsza, bardziej optymistyczna część roku, zaczyna się w momencie, kiedy mogę bez obawy odmrożenia ubrać buty na gołe stopy. TO właśnie dzisiaj!
Z radością rozpoczynam sezon siedzenia w restauracyjnych i kawiarnianych ogrodkach, sezon odrzucenia samochodu na rzecz roweru; sezon szeroko otwartych okien.

Elegia?

2010-04-18T17:23:00.000+02:00

Rzadko bywam uziemiony, rzadko jakieś obiektywne czynniki zatrzymują mój codzienny, dopracowany i wygładzony rytm pracy. Dlatego byłem lekko zdezorientowany w ostatnich dniach z powodu żałoby, która wstrzymała życie zawodowe wielu moich współpracowników, i chmury wulkanicznego pyłu, moja codzienna bieganina musiała wyhamować. Brzmi fantastycznie: wreszcie mam szansę nadrobić zaległości rodzinne (moja mama zaczęła nawet korzystać z poczty elektronicznej, byle tylko mieć ze mną bardziej „ciągły” kontakt), towarzyskie (zdałem sobie niedawno sprawę, że nawet bawię się w ramach pracy, że moje życie towarzyskie właściwie przestaje istnieć). Ale fantastycznie było mi tylko przez chwilę. Kiedy mój kalendarz, zwykły rozkład dnia, nie jest szczelnie wypełniony, odczuwam niepokój. Niby nic wielkiego, funkcjonuję przecież normalnie, ale mimo wszystko – nie czuję się z tym najlepiej.

ALE wreszcie miałem czas, by w spokoju obejrzeć i przemyśleć kilka zaległych filmów. „Elegia” to moje odkrycie zeszłego roku – widziałem ten film w kinie, w dość niesprzyjających, bo festiwalowych okolicznościach. Obiecałem sobie, że jeśli tylko pojawi się na DVD – będzie mój. I jest. To chyba najlepszy film o męskości (straszne słowo, wiem), jaki widziałem. W gruncie rzeczy ograna formuła cynicznej (?) miłości starego profesora do młodej, nadambitnej studentki. Wszystko niby już widziałem: pretensjonalna szkoła uwodzenia, ambiwalentnie uczucia, zakopane gdzieś na początku historii kłamstwo, jakiś dramat i nieokreślone zakończenie. Wyjątkowa w tym obrazie jest materializacja męskich fantazji: samotne, dostatnie pozbawione dramatów życie, w którym właściwie wszystko jest dozwolone. I nawet ta eksplozja, kiedy Kepesh spotyka Consuelę i już wie, że nic nie będzie takie samo jak dotychczas. Ten wstrząs jest jednak chwilowy – w „Elegii” widać najlepiej to, czego sam w sobie nie lubię: takiego pierwotnego egoizmu. Nie tego ostentacyjnego, który kojarzę z dziecinnymi zachowaniami, tylko takiego zapisanego zawsze gdzieś na marginesie codziennych czynności. Dla innych, wobec innych, dla Ciebie, ale mimo wszystko głównie dla mnie. I niby nie ma w tym niczego złego, ale zawsze, kiedy to sobie uświadamiam, moje samopoczucie gwałtownie opada. „Elegia”, mimo dającego nadzieję zakończenia, pozostawia zasadniczy, męski, problem bez refleksji. Życie 65 letniego Davida Kepesha, wielkomiejskie, uczuciowo niezobowiązujące, zamożne, zdrowe i przyjemne ma w sobie coś, co oczywiste, uniwersalnego – właściwie każdy facet, pomijając cierpiętników, chciałby przynajmniej chwilę tak pożyć. I w momencie, w którym się to, niezależnie od momentu, udaje się – wracają te problemy, które w „Elegii” są tak dobrze pokazane. Kiedy jednak sam łapię się na tym, że to, o czym kiedyś tak bardzo marzyłem, teraz mam, pojawiają się wątpliwości, o których nigdy nie marzyłem. I nie umiem okazywać wobec nich niczego poza dość rozpaczliwą bezradnością. To jednak mija, bo trzeba wracać do pracy, do obowiązków. Czy to też jest uniwersalne?

"W chmurach" i to, co nieprzewidywalne.

2010-04-12T11:46:00.001+02:00

Jest w tym coś niestosownego, że jeszcze w piątek, gdzieś w notesie, na kolanie, pisałem notkę o samolotach. Mnóstwo spraw, taksówka, lotnisko, milion maili, kilkanaście telefonów, załatwionych i niezałatwionych spraw. Niestosowne jest także to, że obejrzałem znakomity film „W chmurach”, który poruszył mnie osobiście. Bo sam dużo latam; bo w tym roku więcej dni spędziłem w podróży niż w domu; bo BlackBerry jest już częścią mojego ciała; bo jestem w stanie spakować się w ciągu 10 minut; bo znam wszystkie triki związane z prasowaniem koszul bez żelazka.
A tu nagle budzę się w sobotę z mdłym kacem, wiadomość, sms, bolesne przywiązanie ekranu telewizora, z którego płyną tragiczne wiadomości. Ambiwalentne uczucia, bo przecież szczerze nie znosiłem Kaczyńskiego, miałem pogardzie politykę nieudolnie kreowaną przez jego obóz polityczny. To nie był mój prezydent. Teraz też nie jest. Ale przecież nagle zostawił rodzinę, córkę, brata, którego jest mi dramatycznie żal. Ich miłość, te wszystkie intymne, nieokreślone przez polityczne szczekanie relacje, to wszystko jestem w stanie sobie wyobrazić. I dlatego cierpię razem z nimi, milcząc, pomstując na siłę wypadku-przypadku. Nie umiem jednak uruchomić w sobie pokładów obywatelskiej empatii – ten ból publiczny bardziej mnie otumania i przygnębia, niż zmusza do jakieś propaństwowej refleksji. Nie wiem, czy świat bez Kaczyńskiego, bez Skrzypka i Kurtyki będzie gorszy. Na pewno będzie przerażająco pusty i nieszczęśliwy dla ich bliskich. To oni są dla mnie teraz najważniejsi.

trzy dzienniki

2010-04-06T13:14:00.000+02:00

Z cyklu, co jeszcze przeczytam, żeby nie zabrać się za faktycznie zleconą mi robotę: Trzy dzienniki Bergmanów. Na własne usprawiedliwienie dodam, że trafiłem na tę książkę głównie z powodu odniesienia-uzasadnienia w dość absurdalnym tekście filmoznawczym...
Od jakiegoś czasu odczuwam wyraźną potrzebę czytania i „przerabiania” wszystkich książek, tak medycznych opracowań, jak i beletrystyki związanych z chorobą nowotworową. Może to mój sposób na traumę albo przeciwnie, jakaś sado-masochistyczna formuła, by powracać do tego, co było i, mam nadzieję minęło; naprawdę nie wiem. Trzy dzienniki jest książką traumatyczną: oszczędne, jakby zupełnie pozbawione formy literackiej (zapiski Ingmara Bergmana, jego umierającej żony Ingrid i dorosłej córki Marii von Rosen były spisywane oddzielnie)intymne wyimki robią niesamowite wrażenie. Na początku byłem w szoku: Bergman, ten wielowątkowy, skomplikowany reżyser ma tak przerażająco proste myśli. Jego zapiski to bardzo często urywki, wtrącenia i równoważniki zdań. W tym braku formy tkwi jedno ze źródłem fenomenu tej dziwnej książki. Przedstawiane równolegle wspomnienia trójki najbliższych sobie osób tworzą atmosferę, która jest dobrze znana każdemu, kto albo sam zachorował, albo towarzyszył i wspierał kogoś w ciężkiej chorobie. Ta atmosfera jest funkcją nadziei, złości, przerażenia i zmęczenia. Nie potrzebuje żadnych ozdobników.
Bergman, Ingrid i ich córka intuicyjnie pracują nad zmianą wizerunku choroby nowotworowej. Zapiski, szczególnie chorującej Ingrid, ale też Bergmana czy Marii wskazują, że w chorobie nie ma miejsca na rozbudowaną i metafizyczną kontemplację. Nie ma miejsca, czasu, ani siły na to, by budować jakąś nierzeczywistą przestrzeń. Właśnie tej nieokreślonej przestrzeni, wypełnionej mitami i obrazami łysych, bladych i wychudzonych pacjentów oddziałów onkologicznych, boją się wszyscy ci, którzy właśnie rozpoczynają swoje starcie z nowotworem. Akurat ta przypadłość jest szczególnie negatywnie obudowana symbolicznie: nowotworem, o czym wyczerpująco pisze choćby Susan Sontag, straszy się nawet w polityce. Publicznie rak albo bardziej „rak” to coś więcej niż choroba, to kara, przekleństwo i nade wszystko negatywne naznaczenie. Już przed pierwszym cyklem chemio czy radioterapią każdy pacjent intuicyjnie przeczuwa, że nie będzie już mógł przejść niezauważony. To naznaczenie boli. Trzy Dzienniki skutecznie ten negatywny obraz przełamują, proponując w zamian może mniej atrakcyjną literacko, ale jednak wiążącą pacjentów i ich bliskich rzeczywistość: choroba nowotworowa to przede wszystkim codzienna wyczerpująca praca i wielkie przedsięwzięcie organizacyjne. Widać to w książce. Zamiast egzystencjalnych wynurzeń i rozważań o kwestiach ostatecznych, znajdziemy uwagi o bolesnych wymiotach, o zaskakującej ochocie na lody na patyku, czy notatki o długości i jakości snu. Spragnieni medycznych horrorów (a takich są przecież tysiące, na co wskazują nakłady tzw. „thrillerów medycznych”) czy miłośnicy dyskusji nad sprawami ostatecznymi pewnie będą zawiedzeni. Ale dla mnie to bardzo ważna książka.
Prócz klucza nowotworowego, Trzy dzienniki to też mój sposób na ponowne odkrycie Bergmana jako reżysera. Nigdy nie byłem specjalnym miłośnikiem jego filmów, których wrażliwość trudno mi rozszyfrować. Wydawały mi się, szczególnie Persona czy Szepty i krzyki aż nazbyt skomplikowane, czasami wręcz boleśnie chaotyczne. Byłem pewien, że Bergman, czytelnik, pisarz, reżyser jest twórcą totalnie zafiksowanym na punkcie własnych myśli, jego obsesja analizy z dystansu zawsze wydawała mi się tyle podejrzana, co niepokojąca. Czytając jednak to, co Bergman notował w trakcie choroby swojej żony, wiem, że jego filmy, właściwie wszystkie, są skrajnie osobiste i boleśnie autentyczne. Bergman jest emocjonalnie, hm, „polifoniczny” tak w swojej strategii filmowej, jak w swoich relacjach z bliskimi. Miota się od prób z kostiumami, przez wstyd przed lekarzami, aż po zwierzęce przerażenie. Chaos filmowych emocji nie różni się od tych codziennych i „zwyczajnych”.

fonosfera

2010-04-03T22:54:00.000+02:00

Dzisiaj w głośnikach i w głowie łzawe melodie. Erik Satie od dwóch lat przeżywa trzecią albo i czwartą młodość.
Jest właściwie wszędzie: od TVN-owskich seriali, przez "Elegię", aż po "Rysę".
Najlepsze wykonanie ma na swoim koncie genialny Yuji Takahasi.
No i ta płyta, jest w mojej absolutnej TOP 10 w Ipodzie.

personal (fashion) quirk?!

2010-04-02T22:42:00.001+02:00

Bycie-ciągle-w-podróży sprzyja uproszczeniom i schematom. Zawsze bardzo cierpię, że, niezależnie od gabarytów, moja walizka jest ZAWSZE za mała. Niezależnie od tego, że przez ostatni rok "zrobiłem" więcej kilometrów niż przez jakikolwiek inny rok.
Siłą rzeczy będąc skazanym na wersję podróżną i jednocześnie mając pewne estetyczne obowiązki, muszę mocno kombinować. Prostym sposobem na urozamicenie żelaznego podróżnego zestawu 3 marynarek są poszetki.

Poszetki, których zdjęcie wklejam to najlepszy sposób na urozmaicenie każdego zestawu z marynarką i koszulą. Ten element stroju w Polsce jest raczej nieobecny, albo prawie nieobecny. A to błąd. Podobnie jak błędne wydaje mi się przypisywanie poszetek wyłącznie do kategorii stroju formalnego. To kolejny absurd: jakakolwiek włoska knajpa wieczorem pełna jest facetów, którzy do jeansów, taliowanych sportowych marynarek noszą poszetki w najbardziej pokręcone kombinacje wzorów i kolorów. W Polsce chusteczka w kieszonce marynarki wciąż uchodzi (choc obserwuję pewną poprawę) za ekstremę. Zresztą sama nazwa - dla większości sprzedawców, redaktorów modowych albo około-modowych (vide: np. "MM") poszetka to to samo co butonierka. Naprawdę trudno mi sobie wyobrazić - pomiajając fakt, że seryjne marynarki mają zaszyte butonierki - że przez otwór o szerokości ok. 2mm i długości 3cm można przełożyć i jeszcze ułożyć kawałek materiału wielkości połowy kartki A4.
No i wzorce - jest raczej słabo. Bo dominuje wersja: poszetka+plus krawat w tym samym wzorze. To nie dość, że nudne, to zwyczajnie głupie: poszetka ma urozmaicać, przełamywać obraz garnituru, a nie po prostu komponować się na zasadzie tożsamości z krawatem...Wybór poszetki jest jeszcze o tyle trudny, że mało gdzie można dostać interesujący wzór przy niezłej jakości.

Sam najbardziej lubię zwykłą ze sztywnego lnu (tzw. serwetę), jest uniwersalna, pasuje właściwie do każdej marynarki. Ostatnio, może to przez wiosnę, próbuję z bardziej krzykliwymi kolorami bez specjalnie "precyzyjnego" ułożenia - zwykłu puff. Żaden krawat, bo męczy, żadnego zapinania pod samą szyję, bo nudzi i ogranicza. Po prostu sprezzatural;-)

fatal error

2010-04-01T21:46:00.000+02:00

"Panie Łukaszku, może pojechałbym pan na tę konferencję do Turynu... stworzylibyśmy silną reprezentację"
"Jeszcze ten tekst, pana ostatni tekst u Szumowskiej został dobrze przyjęty, może by go pan rozwinął. Przygotowuję na jesień antologię..."
"A może popracowalibyśmy nad konspektem pana dysertacji..."
"Luka, nie możesz nawalić. Pamiętaj, ten materiał jest dla nas bardzo ważny."
"To na kiedy możemy się umówić?"
ITP
ITD
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAaaa
Potrzebuję, znowu, wakacji!

rewelacja!

2010-03-31T14:09:00.000+02:00

Ostatnio, pewnie z racji ilości, odczuwałem czytelnicze znudzenie i przesyt. Wszystko, co miałem w rękach i przed oczyma wydawało mi się nudne i niewarte niczego poza drobną notatką w zeszycie lektur. Przez moment wydawało mi się nawet, że popadam w ten cudowny (!) stan malkontenctwa, kiedy n a p r a w d ę nic się nie podoba. Ale jednak nie! Wbrew sugestiom mojego ulubionego pisarza, z którym kiedyś na głosy czytaliśmy „Łaskawe”, zabrałem się do czytania eseju Littela „Suche i wilgotne”. No i... zachwyciłem się.

Już gigantyczne opus magnum Littela mocno mną wstrząsnęło – właściwie to jeden z niewielu, jeśli wręcz nie jedyny, współczesny europejskich autor, który „uprawia” powieść realistyczną. Mniej mnie ekscytowały okrucieństwa (czytając poprzedzające polską edycję recenzje i dyskusje spodziewałem się czegoś znacznie mocniejszego), a bardziej strategia pisarska, którą zastosował Littel. Opisał dosłownie wszystko: od realiów historycznych Europy i Kaukazu, jedzenia, przez lektury, szczegóły anatomiczne, aż po wzory dywanów. Bardzo brakowało mi książki, która byłaby wyraźnym świadectwem wysiłku. Dlatego tym chętniej zabrałem się za esej, który był wstępnym i roboczym studium postaci głównego bohatera „Łaskawych”, Maxa Aue.

„Suche i wilgotne” to coś, no właśnie, pomiędzy erudycyjnymi notatkami i esejem. Bardzo mi taka konwencja odpowiada. Littel, przygotowując się do „Łaskawych”, przeprowadził dość szczegółową i dygresyjną analizę dwóch książek: quasi-autobiograficznych wspomnień belgijskiego faszysty Degrella i antropologicznej pracy Klausa Theweleita. Mniej od samej treści, bo, powiedzmy, osobowość Leona Degrella była mi już wcześniej znana, zainteresowały mnie narzędzia, które zastosował Littel. „Suche i wilgotne” to chyba pierwsza, powiedzmy, popularna publikacja (bo przecież wydana przez popowego giganta, Wydawnictwo Literackie, a nie jakąś ekstremalnie naukową oficynę), w której na serio stosowane są formuły tak psychoanalizy w ogóle, jak i jej, szczególnie interesujące, francuskie rozwinięcia: od francuskiego Freuda, Jacquesa Lacana, aż po upolitycznioną psychoanalizę w wersję Deleuza i Guattariego. Ale co to tak naprawdę znaczy? Pozornie niewiele, ale ja tę publikację, która, niestety, przeszła bez echa, odbieram jako istotny sygnał. Większość, nawet dygresyjnych i naukowych biografii jest pisana z perspektywy łopatologiczno-hermeneutycznej: koncentracja na wymiernych i „obiektywnych” faktach, unikanie analizy języka jako podstawowej płaszczyzny ekspresji, a wszystko tak, by czyjaś postać, niezależnie jaka, jawiła się czytelnikowi jako „tajemnicza, wieloznaczna i sensacyjna”. Efekt jest moim zdaniem odwrotny – tak pisana biografia „spłaszczy” każdego bohatera. Littel koncentrując się na styku porządku Wyobrażeniowego i Symbolicznego (szkoda, że w tekście nie ma żadnego odniesienia, nawet redakcyjnegio, do lacanowskich seminariów czy zwykłych opracowań), podkreślając za Theweleit'em znaczenie opozycji suche-wilgotne, wydobył wszystko to, czego Degrell w swojej absurdalnej książce nie chciał powiedzieć. Może niespecjalnie łatwo się to czyta, może nawet momentami esej Littela jest nudny, ale z powodu zastosowanych narzędzi uważam ten krótki tekst za lekturę obowiązkową.

PS

Wracam do blogowania, tak w ramach ćwiczenia systematyczności innej niż zawodowa.
Moich milczących blogowo, choć mailowo aktywnych obserwatorów, uspokajam: wyciąłem prawie całe archiwum. Uporządkuje je lada... tydzień i wstawię w nowej wersji.

Onkokłopot

2010-03-29T07:14:00.000+02:00

W ostatnich tygodniach - jako że minął medialny cykl - powrócił problem onkologii. Tym razem, znowu, w formule sensacyjnej: reporter TVN na tropie w Centrum Onkologii w Warszawie. Poetyka "Uwagi", brak jakiegokolwiek krytycyzmu i tępe powtarzanie oklepanych frazesów: że jest źle, że lekarza są źli, że nie chcą leczyć, że warunki fatalne. Pewnie w istotnej mierze to prawda - ale co to zmienia w sytuacji pacjentów? Niestety, niewiele.

Tutaj mój głos w onkosprawie.

wyrwane z notesu

2010-02-23T23:43:00.000+01:00

Chciałem ten post jakoś zabawnie rozpocząć. Od jakiegoś szyderstwa, drobnej parafrazy popularnego powiedzenia. Ale nie. Ostatnie tygodnie były średnie i w szczególne, i w ogóle - to jest taki czas, kiedy wszystko tkwi w przedziwnym zawieszeniu. Tak, jakbym wychodząc gdzieś (nie wiem, gdzie), zostawił włączoną pauzę - film, jedna klatka na ekranie trwałaby w nieskończność.
Może ten stan połowicznego półtrwania właśnie się skończyłem - dzisiaj, kiedy o mało nie rozszarpałem emeryta w poczekalni pracowni tomografii komputerowej. Drobny szczegół, który uruchomił reakcję: stres, autentyczne i szczera niechęć do starych ludzi (to nieważne, że ja też kiedyś będę stary) i ukrywana gdzieś agresja. Od razu poczułem się lepiej. Ale tylko na chwilę. Teraz znowu próbuję wprowadzić siebie w stan względnej równowagi. To nie ma końca. Niby wierzę przede wszystkim w siłę autorefleksji, że to, jak o sobie myślimy, co myślimy, zmienia nas bardziej niż cokolwiek innego. Ale z drugiej strony - coraz częściej uważam, że to, co myślimy, jest tak naprawdę pozbawione znaczenia.

Z pamiętnika inteligentnego snoba

2010-02-20T13:25:00.000+01:00

Oczywiście, bardzo łatwo jest narzekać, że wszystko wygląda źle; że inni są pozbawieni gustu; że wszędzie króluje tandetna. Jasne, można tak. To nawet dość popularne i na krótka metę skuteczne. Niemniej - mi dość szybko się znudziło, mniej więcej tak szybko, jak long drinki.

Trzeba tworzyć enklawy, niewielkie rezerwaty, gdzie zagrożone wygnięciem gatunki mogą swobodnie funkcjonować. Jestem właśnie na etapie poszukiwania takiego rezerwatu. Musi spełniać następujące warunki: elastyczne godziny otwarcia (cały czas pracuję nad pracoholizmem), estetyczne i intelektualna selekcja (ew. jeszcze segregacja klasowa), dobra lokalizacja, kuchnia typu fusion, koniecznie dużo półek na książki plus niezłe nagłośnienie. A i jeszcze jedno: przyjazny mi rezerwat musi być też miejscem przyjaznym kotom.

Wygląda na to, że już niedługo rozpoczynam nową, bardzo odpowiedzialną pracę. Na wejście sam sobie zleciłem wielkie zadanie razem z dramatycznym terminem wykonania. W ramach przerwy przeglądałem ArtSlant.com i trafiłem na czytającego mi w myślach Davida Onice - niech jego obraz będzie mottem najbliższych dni.

Polityki nowotworowej wciąż brak

2009-11-07T15:25:00.000+01:00

Październik, listopad i grudzień to dla całej ochrony zdrowia najtrudniejsze miesiące w całym roku. Odkąd formuła opieki zdrowotnej opiera się na limitowanej kontraktacji świadczeń, a te z kolei na punktach za konkretne procedury, to koniec roku jest naturalnym czasem wyczerpania środków finansowych. I trzeba ciąć wydatki, minimalizować koszty i nade wszystko racjonalizować procedury. W neoliberalnym świecie taka „argumentacja” przyjmowana jest bezdyskusyjnie. Cała uwaga opinii publicznej koncentruje się na wypowiedziach urzędników, którzy skoncentrowani na wykresach, jak mantra powtarzają słowo „system”. W systemie jest za mało środków, system jest niewydolny, trzeba przeprojektować i usprawnić system etc. System jest magicznym zaklęciem, które w przestrzeni medialnej ma rozbrajać faktyczne problemy. Minister Zdrowia zwołuje konferencję prasową, której program wyznaczają dwa graniczne punkty: punkt wyjścia, czyli składka zdrowotna oraz punkt dojścia, czyli właśnie system. W przestrzeni pomiędzy tymi dwoma, ważnymi przecież, punktami rozgrywają się faktyczne dramaty, które bardzo trudno wyjaśnić za pomocą technokratycznych formułek. Oczywiście, niedoskonałości polskiej ochrony zdrowia mają swoje przyczyny i w zbyt niskiej składce na ubezpieczenie zdrowotne, i w fatalnie funkcjonującej administracji, ale próba ich rozwiązania jedynie przez odwołanie się do (często wątpliwych) racji ekonomicznych jest co najmniej niewystarczająca. System jest ważny, ale najważniejszy jest pacjent. Utrzymanie tej hierarchii ważności jest zadaniem politycznym, o którym większość partyjnych ekspertów od zdrowia, niezależnie od opcji, zdaje się nie pamiętać. I nie jest to populizm typowy dla opozycji, niezależnie od tego, kto by rządził, ale próba zwrócenia uwagi na to, co dzieje się na szpitalnych korytarzach z perspektywy pacjenta, a nie urzędniczego biurka.
Całość tekstu tutaj

Walka trwa

2009-08-06T20:23:00.000+02:00

Z nowotworami jest lepiej. Po takim zdaniu właściwie każdy czytający najpewniej puka się w głowę. Ale mimo tego podtrzymuję. Jest lepiej. Wiedza dotycząca choroby nowotworowej, szczególnie ta publiczna, ta, do której mamy wszyscy dostęp, staje się coraz bardziej dostępna. Choroba nowotworowa – popularnie nazywana „rakiem” – zostaje poddana publicznemu odczarowaniu. Jest coraz więcej rzetelnych i przystępnie formułowanych informacji, a coraz mniej mitów, przesądów. To chyba najlepsze, co mogło spotkać chorych i ich rodziny ze strony opinii publicznej. Wizerunek choroby nowotworowej, pacjenta walczącego z nowotworem cały czas, niestety, pełen jest podejrzanej „egzotyki” i zupełnie niezrozumiałej niechęci. Oczywiście, to się zmienia, ale mimo wszystko dzieję się to zbyt wolno. Choroba nowotworowa jest taką samą chorobą, jak każda inna choroba przewlekła; wcale nie musi być też najniebezpieczniejsza.

Nie wiem, dlaczego rak prostaty, żołądka, piersi czy szyjki macicy ma być bardziej wstydliwy niż na przykład choroba wieńcowa...

Mimo tego, że coraz więcej osób, tak tych znanych szeroko, jak i zupełnie nieznanych, otwarcie mówi o swojej chorobie, to jednak publiczny wizerunek „raka” wciąż bliski jest czarnej wizji Sołżenicyna z książki „Oddział chorych na raka”.

Do napisania tej notki natchnął mnie... program telewizyjny. A właściwie goście TVN24: Paulina Pruska i Zbigniew Hołdys. Sprawę Pauliny – http://www.paulapruska.blogspot.com – znam od jakiegoś czasu, zanim jeszcze szeroko zaistniała w mediach. Może to małe i głupie, ale kiedy przeszukując w maju Internet trafiłem na jej bloga, bardzo ciężko to przeżyłem. Szybka decyzja, pomoc, linki, konto bankowe

. Paulina choruje na bardzo rzadką i niestety też szalenie złośliwą postać nowotworu. Jedynym ośrodkiem mającym doświadczenie w jej chorobie jest klinika w Bostonie. Co prócz nadziei wiąże się z gigantycznymi nakładami finansowymi. I Paula walczy, a swoją energią zaraża skutecznie innych. Akcją zbierania pieniędzy na operację i rehabilitację Pauliny Pruskiej dowodzi internetowo Zbigniew Hołdys. Sposób, w jaki Paulina mówi o swojej chorobie, otwarcie, szczerze i bez patosu, budzi mój szczery podziw. Paulina dokonała zdrowotnego coming out'u, co na pewno nie było łatwe, ale przynajmniej werbalnie wyrzucając z siebie problem, „oświetliła” innych chorych, którzy w swoim problem często pozostają we wstydliwym ukryciu. Mój podziw jest dla Pauliny tym większy, że sam, wiem o tym, nie byłem w stanie zdobyć się na równie szczere, otwarte mówienie o swojej chorobie.

Jak Paulina Pruska publikowała pierwszego posta w swoim blogu, ja lizałem rany po ostatnim cyklu masywnej chemioterapii. Łysy, wychudzony, z bezustanna czkawką, ale szczęśliwy, trafiłem na jej bloga... i poryczałem się jak dziecko.

Dziewięć miesięcy wcześniej, wychodząc spod prysznica znalazłem

na swoim ciele Obcego. Pierwsze, co wpisałem w google było hasło „rak jądra”. Ale chwilę potem: Nie, to niemożliwe. Ja? Przecież jestem niezniszczalny. Intensywna praca, nauka, studia, sport, imprezy. Kitesurfing, squash, whisky i stypendium Ministra. A to coś we mnie – to na pewno jakieś niegroźne zapalenie. Przecież tyle jeżdżę na rowerze... Ta iluzja, bezbolesna, choć coraz bardziej kłopotliwa wraz z każdym dniem, kiedy guz się powiększał, trwała do końca zeszłego roku. Wtedy ni

e było już sposobu, by ukryć (bo przecież się tego wstydziłem!) to, co we mnie od miesięcy rosło. Ale mimo tego, zamiast na serio i odważnie o tym mówić, błagałem rodziców, by dali mi... jeszcze dwa tygodnie do namysłu. Na szczęście nie dali. Zostałem ściągnięty do szpitala prosto z drogi na jakieś spotkanie. Po niespełna dwóch minutach leżenia na stole do USG urolog, przyjaciel mojego ojca, tzw. wujek, którego znam od zawsze, wypowiedział najważniejsze zdania w moim dotychczasowym życiu: „ czternaście na osiem centymetrów. Duży guz. Złośliwy, nie jest dobrze.” Zawsze jak chodziłem do lekarza słyszałem: „Jasne, wszystko będzie dobrze”. Wtedy po raz pierwszy usłyszałem mantrę, która towarzyszy: „Będziemy walczyć”. Po niespełna czterdziestu ośmiu godzinach leżałem w operacyjnej koszuli, w małym, szpitalnym łóżku nie mogąc złapać żadnej myśli. Obok rodzice, bez przerwy brzęczący te

lefon, za oknem chyba śnieg, a za chwilę operacja. Ważne dwie godziny operacji – jak wiem już z doświadczenia – były mimo rozrywającego bólu w pachwinie najmilszym (dosłownie!) etapem leczenia. Potem przyszedł czas czekania i diagnoz – tego wszystkiego, co szczelnie wypełnia czas Pauliny – i to przerażało mnie najbardziej. Poczekalnie w pracowniach RM i TK to najsmutniejsze miejsca na świecie. To właśnie tam, a nie na oddziałach, widziałem prawdziwy, prawie „dotykalny” strach. Bez przerwy słyszałem to słowo: „rak”, „rak jądra”, potem doszło jeszcze „wyjątkowo rzadka mieszanka potworniaka z nasieniakiem”. Od brzmienia samej nazwy można poczuć się nieswojo. Pojawiła się podstawowa wiedza: niemal 100% guzów jądra to guzy złośliwe. Potencjalnie wyleczalne, choć terapia jest uporczywa. I wkłucia, pobrania, naświetlania. I nagle mój świat, którego pojęciową stronę stanowiły teorie polityczne, socjologiczne i psychoanaliza Lacana, nagle wypełniły dotychczas nieznane skróty: BetaHCG, AFT, LDH. To od ich poziomu zależy moje zdrowie. Przez ten czas – mimo ogromnego wsparcia, pomocy ze strony bliskich – czułem się głupio, jakby winny, nękany makabrycznymi obrazkami z telewizji, czy zdjęciami gazet. W pewnym momencie nie miałem nawet hipotetycznej możliwości „wyjścia” - tak, ja też jestem chory, za parę chwil będę takim samym łysym gościem, jak ci ludzie na zdjęciach. Chemioterapii – kolejnego spetryfikowanego medialnie mitu – bałem się najbardziej. Po pierwszym kursie BEP-u (piorunująca mieszanka: Cisplatyny, Vepesidu i Bleomecyny) wiedziałem, że ten strach nie był taki całkiem bezzasadny. Utrata wagi, włosów, wymioty, bezsenność, ręce ważące tonę – niby w kategoriach ogólnych bzdury, ale dla mnie okazały się nadspodziewanie ważne. Wstydziłem się siebie, byłem wściekły, że nie mam na nic siły, że śmierdzę chemią, że moja skóra nie tyle jest blada, co zielonkawa. Gdzieś zniknął ten pewny siebie facet, którym wydawało mi się, że byłem. Teraz wiem, że to nie tyle kwestia pokory, tylko odwagi i siły, których mi momentami brakowało.

Bo nowotwór, co pokazuje codziennie Paulina i tysiące innych chorych, to przede wszystkim kwestia walki. Na wszystkich frontach: codziennie rano nadstawiając rękę do kolejnego pobrania krwi, w kiblu wysikując chemię, przy stoliku licząc każdy łyk płynu (dwa litry na dobę), w poczekalni TK zaciskając pięści, wreszcie wśród ludzi mówiąc, że choć wygląda się fatalnie, to walka wciąż trwa. Bardzo ważne jest w tym poczucie, że nie jest się samemu. Rodzina, bliscy, oni są bardzo ważni – ale równie istotne jest poczucie wspólnoty z innymi chorymi, wśród których nie ma bariery wstydu. Możliwość zadania właśnie „wstydliwego” pytania, wyrzucenia z siebie dręczących wątpliwości, na które często nie ma czasu umęczony pracą personel medyczny. Mnie ze zwierzęcego przerażenia wyprowadzili inni chorzy: bezlitośnie, ale rzeczowo i w „moim”, czyli chorego”, języku odpowiedzieli na wszystkie pytania. Dlatego też postawa i działalność Pauliny jest taka ważna. Ona cały czas walczy z chorobą, lekami, skutkami ubocznymi i swoim strachem, ale walczy też z niewiedzą, wstydem i ograniczeniami. Im więcej takich coming out'ów (w swojej istocie dramatycznych), tym większa szansa na skuteczną walkę z nowotworami. Opowiadając, pokazując swoją historię tworzymy normalność w chorobie. Jak pokazuje Paulina i tysiące innych, nowotwór to przeciwnik, a nie wyrok.

Miałem sen

2009-07-09T17:17:00.001+02:00

Rzadko śnię. Nie wiem, z czego to wynika. Na pewno istnieje jakieś freudowskie, a jeśli nie, to na pewno lacanowskie wyjaśnienie tej znaczącej (!) pustki. Jakkolwiek ostatniej nocy miałem sen polityczny. I nie, nie dotyczył on wykluczonych, ani prywatyzujących się szpitali, ani nawet zbliżającej się odpłatności za studia. W moim śnie zostałem prezesem Telewizji Polskiej.

To wielka sprawa. Pan minister Grad przyjął mnie w jakimś gabinecie. Brzydkim, tandetnym, pełnym sprzętów pamiętających czasy "Młodych wilków", to był pewnie jego gabinet. Rozmowa była raczej krótka, niewiele pamiętam, bo istotnym elementem obrazu sennego był koszmarny krawat pana ministra - jebliwie czerwony, w odcieniu straży pożarnej. To na pewno świadectwo wyparcia jakiegoś elementu. Ale nie wiem, czy mojego, czy pana ministra Grada. Akcja nagle przyspieszyła.

W kolejnych scenach - coraz bardziej perwersyjnych - oddawałem wiadomości Bronisławowi Wildsteinowi, programy biznesowe Sławomirowi Sierakowskiemu, kulturę przejał Krzysztof Bosak.

Obudziłem się wyraźnie rozczarowany. Ech to nic. Przecież wszystko jest możliwe. Naprawdę, mam doskonały pomysł na program dla młodzieży: "5-10-51" 50 minut radosnego show dzieciaków wraz z hologramem M. Jacksona: edukacja polityczna, edukacja kulturalna!